We zijn weer thuis, in Amsterdam. De laatste dagen in Baku waren heerlijk. We hebben elke dag gevierd dat we de tocht goed hebben gefietst en dat we het zo goed hebben gehad al die weken. Indrukken teruggehaald, ervaringen herbeleefd, nagenoten van de afgelopen periode. En natuurlijk van Baku genoten. We troffen het met het weer, want de drie dagen dat wij er waren is het een heerlijke temperatuur geweest, waar je prima een stad bij kunt bekijken. En een mooie stad! Aan de Kaspische zee. Enerzijds heel modern met veel winkels van bekende merken. En ook een oude cultuur waar je nog veel van kunt zien: prachtig statige gebouwen, de opera van zoveel jaar geleden, de restanten van een groot paleis uit de 14de eeuw. Het voelde wel wat gek om niet meer op de fiets te zitten. Dat ritme beviel ons uitstekend! Het is nu weer even zoeken naar een nieuw ritme. Zeker zo thuis met het werk weer in het vooruitzicht. Een wat vreemde beleving zijn alle gebeurtenissen die nu in Georgie aan de gang zijn. Wat een ontzettend akelige situatie daar! We zijn er nauwelijks twee weken geleden geweest en nu dit. Het grote plein in Gori kunnen we ons nog goed terughalen, het gezellig drukke parkje in het midden van de stad. Het restaurant met heerlijke tuin waar we ‘s avonds gingen eten. De weg van Gori naar Tiblisi, nu gevuld met legervoertuigen en vluchtende mensen. We volgen alles zo goed mogelijk, voelen ons er erg bij betrokken. Proberen contact te leggen met mensen die we daar hebben ontmoet. En daarnaast genieten we wel ook lekker na van de reis die we hebben gemaakt! Dank jullie wel voor de leuke reacties die we tussentijds hebben ontvangen op onze verhalen. En vast tot binnenkort!

Russell en Sibrenne

De vlucht terug had wel wat voeten in aarde…

Dit deel van de tocht fietsten we door een brede vallei met aan een kant de Caucasus. Relatief makkelijk met veel vals plat omhoog of omlaag. Ook wel eens fijn! En ontzettend veel meloenen langs de kant van de weg, eindeloos. De eerste paar stalletjes fietsten we voorbij, maar we kregen er steeds meer zin in. Aangekomen op een plek met zeker 10 stalletjes konden we het toch niet laten; op zoek naar de kleinste die er tussen zat. Al snel kregen we er 1 aangeboden. En daar bleef het niet bij, want voor we het wisten had Russell een tas met 4 meloenen achter op de fiets zitten! Weegt toch aardig wat hoor! Maar geweldig natuurlijk dat iedereen je wel wat wil meegeven. Weer op de fiets hebben we snel een plek gezocht om aan de meloenen ter beginnen. We hebben er ook 1achtergelaten onder een koude waterstroom uit een natuurbron, voor een hongerige voorbijganger…

Lagodekhi ligt 10 kilometer voor de grens. Daar waren we al vroeg in de middag welke we hebben doorgebracht aan een koele rivier. Heel veel water was er niet, maar genoeg om jezelf in onder te dompelen en op een warme steen te geieten van wat er om je heen gebeurt. De rivier was duidelijk een plek waar de Georgiers in de middag naar toe gaan: groepjes pubers, jongeren aan het barbequen, gezinnen, een oudere man die zich met shampoo geheel ging wassen, twee mannen die wat brood, kaas en wijn bij zich hadden. Leuk sfeertje! Bij ons vertrek kregen we een uitnodiging van beide heren (‘broers’) om een glaasje wijn mee te drinken. Gezellig en erg lekker! Wat mensen zelf voor wijn kunnen maken! Met handen en voeten hebben we een leuk gesprek kunnen voeren. ‘s Avonds na terugkeerin ons guesthouse werden we door de eigenaren ontvangen met perzikken, watermeloen en … een karaf eigen gemaakte ‘zwarte’ wijn. Gewelidg lekker, geurend en smakend naar kersen. Als je hem tegen het licht hield bleef de wijn zwart van kleur. Heerlijk in combinatie met watermeloen. Enigszins tollend doken we ons bed in!

De volgende dag de grens over. Ging eigenlijk heel soepel. We hadden bij de grensovergang met Georgie kunnen oefenen: veel met je paspoort zwaaien. Dat werkte hier ook prima. En al tijdens de eerste Azerbaijaanse kilometers veel gezwaai, geroep en mensen die ons welkom heetten. Heerlijk zo’n ontvangst! En.. weer leuke theeplekjes in de parkjes! Daar hadden we in Turkije zo van genoten en het was dus extra leuk om te zien dat ook in Azerbaijan de parkjes vol zaten met mannen thee drinkend en domino spelend. Geratel van dobbelstenen en backgammon. Bakkertjes waar je lekker kunt lunchen. Mooie gebouwen, schone omgeving. Het was heel prettig rondkijken. In Azerbaijan hebben we ‘de oude weg’ genomen ofwel de Zijderoute. Er is ook inderdaad een nieuwe weg aangelegd, wat het fietsen over de oude weg heel aangenaam maakt. De weg wordt gekenmerkt door veel stukken onverhard afgewisseld met prachtige stukken asfalt. Als fietser is dat perfect! Uitgestrekte dorpjes, werk wordt verzet op paarden en ezels. Bramen langs de kant van de weg, veel brommers met zijspan die van alles kunnen vervoeren: hooi, de hele familie, meloenen. Langs de Zijderoute liggen een aantal plaatsen die in Azerbaijan de moeite waard zijn om te bezoeken, waaronder Seki. Om er te komen was nog wel een kleine onderneming. Op de kaart die we hebben staat bij dit stuk dat de weg ‘impassible’ is. Daar laten we ons niet door uit het veld slaan natuurlijk. Zo’n mooie fietsroute! Die ruilen we niet snel in voor een gladde, net nieuwe asfaltweg. En we hadden al zeker 40 kilometer over die weg gefietst, alles prima. Dat we ons gingen afvragen wat hem zo ‘impassible’ maakt. Er kwamen ook auto’s en bussen van de andere kant, dat stelde ons wel gerust. Tot mensen gebaren gingen maken naar ons over het stuk weg die er aan zat te komen. Het duurde even voor we de gebaren begrepen: we moesten een rivier oversteken en de brug was weg. Nu heeft Azerbaijan veel rivieren maar zonder water. Deze rivier leek toch wel gevuld te zijn. Volgens mensen om ons heen niet mogelijk om doorheen te komen. Aangekomen bij de rivier was het een redelijk brede, aardig stromende rivier. Eerst maar eens zonder fiets naar de overkant proberen te lopen. Russell dan. Een goede plek uitgekozen en dat ging toch best redelijk, het water kwam tot halverwege zijn bovenbeen. Dat moet ons toch ook lukken met de fiets! Aan een voorbijkomende auto hebben we de fietstassen meegegeven. Om vervolgens een voor een naar de overkant te gaan met de fiets. Ging bij Russell iets moeitelozer dan bij mij, want ik liep aan de verkeerde kant van de fiets, waardoor die met de stroom mee half schuin in het water hing. Voelde wat eng, maar goed: niet losgelaten hoor.

Seki is een plaats waar een aantal oude karavanserai’s zijn, een ervan helemaal ingericht als hotel. Het schijnt zeer de moeite waard te zijn om daar te overnachten, we hadden er ook al over gebeld maar het was helemaal vol. Toch nog even geprobeerd bij aankomst, maar tevergeefs. Dan het Panorama Inn. Zoals de naam al aangeeft een hotel/ guesthouse op een heuvel met prachtig uitzicht over de stad. Heerlijk plekje, met een koel briesje, mooie tuin met veel fruitbomen en heerlijke zitjes om van het uitzicht te genieten. Hier zijn we een dagje gebleven. Door het stadje struinen, fietsen schoonmaken en olieen, beetje niksen en een planning maken voor de komende dagen. Russell is naar de kapper geweest; een oude man met een enorme hoeveelheid ervaring die er eens echt werk van heeft gemaakt. Eerste zijn haar, waar hij de kuif maar heeft gelaten voor wat het was, alleen plat naar achteren gekamd (‘wat moet je daar toch mee?’). Dan het scheren, wat een hele klus leek te zijn. Zeer zorgvuldig, dagcreme aan het eind en flink wat au de cologne. Een flesje kwam uit een laatje van het houten bureau, nog helemaal nieuw in de verpakking. Een leuke ervaring!

Van Seki zijn we naar Vandam gefietst. Een relatief makkelijke tocht, het eerste deel vals plat naar beneden en het tweede deel vals plat naar boven. Ook eens lekker! Meloen gegeten onderweg, leuke korte contactjes. Onderweg vrouwen die brood bakten in een broodoven. Veel kraampjes met ingemaakte potten en ‘vage flessen’. Gestopt bij een meertje met hotel en restaurant, waar we een ‘tolk’ troffen die met haar broer en moeder de warmte van Baku was ontvlucht door hier een week te verblijven. Leuk gesprek hebben we ‘s avonds gehad met dit gezin over godsdienst, cultuur, werk en warmte. 100 kilometer woestijn zouden we volgens hen doormoeten voor we in Baku aankomen… nog 2 fietsdagen.

Na een rommelige, met muziek gevulde nacht, zijn we de volgende dag naar Samax gefietst. Door een prachtig groen gebied, we waren er helemaal door verrast. Bos met veel schaduw, theeplekjes, kraampjes met vers fruit. Een heel andere omgeving met veel heerlijke dennegeuren! We hebben thee gedronken bij Ali. Hij bleek alles te weten over voetbal, specifiek Nederland. Grappig. En naast het maken van thee is hij ook professioneel kaasmaker. We hebben allerlei soorten thee van hem meegekregen, samen met wat kruiden die goed zijn voor hart en hoofd. Thuis maar eens uitproberen. Het bos maakte plaats voor een brede vallei met flinke afdalingen en klims. Wat onverwachts moet ik zeggen, maar als je er eenmaal mee bezig bent is het wel weer lekker. Na drie van die afdalingen naar een rivier (die nog droog staat ook, dus waar doe je het eigenlijk voor?) besloten we een plekje voor de nacht te zoeken. De laatste avond in het land, en de heuvels spraken ons meer aan dan een plaatsje als Samax. Op een heuvel zijn we gestopt bij een restaurantje genaamd ‘Drujba’, wat vriendschap betekent. Mohammed troffen we daar. Voormalig boxer, en goed ook. Hij heeft flink wat wedstrijden in Europa gespeeld. Maar vier keer knock-out geslagen en toen ging het mis. Hij raakte half verlamd en heeft een zware operatie in Israel gehad. Nu kan hij weer heel veel, maar praten lukt niet meer. Met pen en papier erbij hebben we een ontzettend leuke avond met hem gehad! Heel veel gegeten, de gehakt-kebab bleef maar komen. Twee flessen ‘zwarte’ wijn. Het voelde wel als afscheid nemen van ons fietsen en de avondjes in de natuur die daar zo heerlijk bij zijn. Ook deze avond rolden we laat ons bed in. Ach.. morgen vals plat naar beneden! Afdalen van 900 meter naar -22 meter (Baku ligt net onder zeeniveau). 

Tja, dat viel toch wat tegen. We wilden de fietstocht afsluiten met een flinke fietstocht, dat geeft toch een bepaald gevoel. 140 kilometer hadden we voor de boeg. Maar het vals plat naar beneden liet nog wel even op zich wachten, er waren nog zeker 3 of 4 klims die we moesten bedwingen. Moesten we in Samax ook nog helemaal naar boven fietsen op zoek naar een pinautomaat. We hadden nog maar 5 NAR en voor zo’n lange fietsdag is dat toch wel wat weinig. Deed de pin het niet… dan maar brood kopen, dat kost niets en daar kan je lang op fietsen. Kregen we het brood van een andere klant bij de bakker zelfs cadeau! Geweldig! Bij het wegfietsen van Samax kwamen we toch nog een bank tegen, met wel een werkende pin. Dat probleem ook weer opgelost! Bij de slager nog heerlijk uit de pan meegegeten, flink wat water ingeslagen en toen kon onze tocht door de woestijn echt beginnen. Er waren wegwerkzaamheden voor ons wel plezierig want dan rijden de auto’s niet zo hard. En inderdaad, het landschap werd kaler en kaler. Zanderig, uitgestrekt, desolaat. En dan die ene weg rechtdoor. Lang voor je uit. En heel erg winderig! Tegen natuurlijk, want daar hebben we deze vakantie een abonnement op. Zo erg soms dat je moest trappen om naar beneden te gaan. Dat is toch te gek eigenlijk! Daar ging het genieten van een langzame geleidelijke afdaling. Het was hard werken, je stuur goed vasthouden om bestand te zijn tegen een windvlaag, dicht bij elkaar fietsen. Het was zwaar. De tocht duurde lang. De omgeving zag er voortdurend hetzelfde uit. Maar… na zo’n 60 kilometer kwamen er toch wat voorsteden van Baku in zicht. Ook in zandkleur, maar het maakte toch een belangrijke afwisseling in het beeld. En het gevoel dat je in de buurt kwam van onze eindbestemming. Los van de hele tocht leek het me ook voor deze dag heel prettig om er een keer te zijn. Ik zat niet meer lekker, was helemaal klaar met de wind, ook met al dat getoeter van auto’s om je heen. Nog een uurtje gefietst door deze voorsteden en toen waren we er. Ons hotel staat naast Velotrek, de Azerbaijaanse wielerclub. Leek ons en handig en toepasselijk! De komende dagen gaan we onze aankomst maar eens uitgebreid vieren! Hebben we toch maar mooi gedaan! En het was fantastisch!

Op onze ‘rustdag’ in Kazbegi hebben we gewandeld in de omgeving van Juta. Een kort fietstochtje door een brede, groene vallei bracht ons na een fiks klimmetje bij een klein dorpje. Van daaruit zijn we gaan wandelen, langs een riviertje, nog verder de vallei in richting het hooggebergte. Wandelend beleef je je omgeving toch weer anders dan fietsend. Ons einde van de wandeling werd ingegeven door een viertal soldaten die een kamp hadden. We mochten nog een klein stukje verder als we dat zelf graag wilden, maar daar werden ze al wel wat zenuwachtig van. Eenzaam zag het er uit. Als tourist een prachtige plek, maar om daar twee weken of langer op de uitkijk te staan… We zijn maar omgekeerd.

De volgende dag hebben we de route naar Kazbegi weer teruggefietst. Gek leek het ons om een weg in een land waar je anders nooit komt twee keer te fietsen, maar we zagen toch weer veel nieuwe dingen: minder moe aan het begin van de dag. Een klein kerkje bezocht wat ons een leuk handen-en-voeten gesprek opleverde met de priester van de kerk. Hij was blij verrast door ons bezoek en heeft een toelichting gegeven op de verschillende afbeeldingen in de kerk. Ook hebben we van hem geleerd om een Georgiaans kruisje te slaan, met buiging en zoen erbij. Al deze zegeningen hebben we op de tocht verder prima kunnen gebruiken, want dat was nog even een klim omhoog.

Eenmaal beneden hebben we de afslag genomen richting Tinkali en Telavi (waar we nu zijn). Tot dan toe waren de wegen prima. Met deze afslag hadden we toch een flink onverharde weg met veel lossen stenen en kuilen te pakken. Komen die mountainbikebanden eindelijk van pas! Een percentage van maar liefst 17 procent hebben we zelfs gehad! Gelukkig was het bewolkt die dag! Rond twee uur kwamen we in een plaatsje met een rivier. Leek ons een prima lunchplek incl zwemplek. Russell ging thee zetten, Sibrenne stalde al het eten uit. Veel bekijks van zo’n 6 tot 8 jongens die het wel interessant vonden allemaal. Na de lunch lonkte het snelstromend water. Heerlijk om je even door de stroom mee te laten voeren! Eenmaal terug bij de fiets (die stonden heel dichbij maar iets hoger op de kant) schrok Russell, want zijn zonnebril lag op de grond en portemonnaie en mobiele telefoon waren uit de tas gehaald! Verschrikkelijk balen. Russell had tijdens het zwemmen al iemand gezien die ons vanaf de brug in de gaten hield. Dat voelde al niet goed. Intuitie! Nog een poging gedaan om die jongen te vinden door wat andere jongens daar in te schakelen. Maar die zagen dat toch niet zo zitten. Naar de politie dan maar. Dat leverde een doorkijkje op in de efficientie van deze dienst. Veel mannen die zich er mee bezig hielden. Met name de mobiele telefoon kreeg veel aandacht. Eigenlijk gebeurde er niets. Het opstellen van de verklaring had zeer veel voeten in aarde. We zijn er zeker 2 uur mee bezig geweest. Een heel gedoe over ‘verloren’ en ‘gestolen’, want voor dat laatste geldt eigenlijk dat er een procedure van een paar dagen aan vooraf gaat voordat je een verklaring kan opmaken. En wij wilden toch echt de volgende dag weer verder! Uiteindelijk was de verklaring er ineens. In het Georgisch – fijn voor de Nederlandse verzekering! Onze tent maar opgezet in de achtertuin van het politiebureau (wat later ook de doorloop van de koeien uit het dorp bleek te zijn). We hebben ons maar getrakteerd op een biertje, en nog een… en een nachtje over slapen. Bij het eten naast het tentje kregen we gezelschap van een hond, die we wat stokbrood en worst hebben gevoerd. De knuffels die Russell hem heeft gegeven gingen er ook in als zoete koek! De volgende dag bij ons vertrek per fiets kwamen we de hond voor het politiebureau weer tegen. Hij herkende ons, begroette ons zingend en besloot met ons mee te gaan. Letterlijk. We hebben vanalles geprobeerd om de hond terug te laten gaan, maar zijn besluit stond vast. Hij heeft een ontzettend eind met ons meegerend, zeker 20 kilometer. Vervelend vonden we het. Bij het begin van onze tocht hadden we ook politie-escorte (een politieauto die met ons meereed). We hebben nog geprobeerd hen te stimuleren de hond in de auto mee te nemen, maar zij vonden dat we gewoon door moesten fietsen. Alsof de hond vanzelf wel terug zou gaan. Niet dus. Deze ochtend gaf ons wel een vervelend gevoel. Dat zo’n lieve, slimme, jonge hond ons verkiest (vanwege wat brood en knuffels) boven de politie.

Al deze ervaringen maken dat we met veel verschillende gevoelens in Georgie rondfietsen. Ergens wel uitkijkend naar Azerbeijan. Zin in ander eten, andere mensen, nieuwe ervaringen? We gaan het zien de komende dagen! Lieve groeten, russib.

• Foto’s van de tocht Istanbul – Sinop (eerste deel) vind je hier.
• Foto’s van het binnenland van Turkije staan hier (van Of naar Posof).
• En hier de eerste foto’s van Georgie (vanaf de grens tot aan Tblisi). 

Veel plezier! Russib

En toen, Georgie… een nieuwe omgeving is altijd even wennen. Eerste keuze was linksaf over een asfaltweg en rechtsaf onverhard. Het leek ons prettig om de start wat makkelijk te hebben dus we kozen voor links. Maar goed, die weg hield na 2 kilometer op. Terug en toch maar onverhard… hadden we tot nu toe aardig weten te voorkomen hoor! Wat een luxe! We kwamen al snel in een uitgestrekt dorpje. Prachtig oude villa’s die allemaal vervallen waren. Mannen in korte broek (volgens onze reisgids lopen mannen in Georgie nooit in korte broek). Veel vrouwen op straat, in de winkels. Een heel ander straatbeeld dan in Turkije. De eerste hond achter ons aan…

De route voor de komende paar dagen zou niet heel spannend zijn. Afzakken naar Tblisi met onderweg een aantal plaatsen die de moeite waard zouden zijn. Vals plat naar beneden, een rivier volgend. Ha ha, wel wind tegen natuurlijk! Het is ons helaas niet gelukt die in Turkije achter te laten. Die gaat gewoon met je mee…

De eerste plaats is Borjomi, bekend om zijn genezend en gezond bronwater en gelegen in een natuurgebied. Een soort kuuroord is het.  Daar zijn we een dag gebleven met het plan om wat uit te rusten, kleren te wassen en te wandelen. Georgiers zijn niet van het vroege. We hadden een heerlijk hotel (wel wat luxer en ook duurder dan in Turkije), waar het ontbijt pas vanaf 9.00 uur mogelijk was! Tijden die we niet meer zo gewend waren. Maar we hebben het ons goed laten smaken. Vervolgens zijn we Borjomi maar eens gaan verkennen. En tot onze verrassing bleek het meer dan we dachten. Een leuke laan met allemaal biertentjes en kinderspeelgoed, wat ons naar het waterpark bracht. Daar is de originele bron van het Borjomiwater nog te vinden. Een behoorlijk aantal mensen waren met lege flessen op weg om die eens te vullen. Kuuroorden op de route. We hebben wat rondgekeken, wat gegeten en op de terugweg vonden we toch ook dat we even wat slokken Borjomi water moesten drinken. We hadden geen lege fles bij ons, vandaar dat we wel tevreden zouden zijn met die paar slokken. Onderweg op de fiets kom je zoveel natuurbronnen tegen dat we daar al wel een beeld bij hadden. Maar even meedoen met al die mensen die daar fanatiek de fles aan de mond zetten (en in tegenstelling tot wat ze vaak doen, dit keer geen vodka). Goed, bij het kraantje aangekomen viel ons wel op dat er wat bruinige aanslag in de waterbak zat. En het water bleek warm. Schuin hangend onder de kraan beviel ons de geur ook niet helemaal. Maar goed, er stond al weer een vrouw ongeduldig te wachten dus uitgebreid onderzoeken zat er niet in. Dan die slok maar. En het was toch vies!! Ongelooflijk. Associaties met ammoniak en rotte eieren hadden we onmiddellijk. En… heel veel bewondering voor al die Georgianen die dat water naar binnen klokken alsof het koel, firs, zuiver water is. Wij snappen nu wel de grote liefde voor bier en andere alcoholische dranken die ze hier ook hebben. Daar zijn wij vervolgens maar aan begonnen!

Hoe genezend het water ook mag zijn, ons heeft het niet veel goed gedaan (of we hadden er meer van moeten drinken). Die nacht en de volgende dag waren we beiden volledig geveld. Waarschijnlijk iets gegeten wat niet goed was. Extra dagje Borjomi dus. Boek gelezen, bijgeslapen en een kerkje bezocht. Wat heerlijk dat we nu de comfort van een prettig hotel hebben.

De dag daarna ging het weer. Op weg naar Gori, de geboorteplaats van Stalin. De tocht was voor een groot deel langs een ontzettend drukke weg. 15 kilometer voor Gori zou een mooi kerkje zijn, blij even de grote weg af te kunnen! We hebben wel gezocht, maar de kerk niet gevonden. We wilden ons net installeren voor een lunch aan de rand van een meertje bij een dorpje toen er iemand naar ons toe kwam met de uitnodiging bij hem thuis wat te drinken en te eten. Dat leek ons toch wel wat! Een huis aan de rand van het dorp. Zijn vrouw ontving ons met open armen, heel vriendelijk en plezierig! Na ons wat opgefrist te hebben kwam de wijn. Of we met hem mee wilden naar buiten. Daar had hij een flinke kan met rode wijn om eens te proeven. Dat gaat niet met slokjes, maar je drinkt een glas in 1 teug leeg. Maar… best lekkere wijn. Zelf gemaakt! Weer binnen bleek de tafel uitgebreid gedekt voor vier. De andere twee tafelgenoten bleken Peace Corps Volunteers te zijn uit Amerika. Ze waren nu een maand in Georgie, bezig met een talentraining, met de intentie om uiteindelijk 2 jaar bij een NGO te werken. Leuk gezelschap even! We hebben heerlijk gegeten en kennis kunnen maken met een aantal typisch Georgische gewoontjes. Vooral het drinken is een activiteit op zich.

Bij de maaltijd is iemand ‘toostmaster’, hier was dat de man des huizes, degene die ons had uitgenodigd. Je drinkt pas als hij een toost uitbrengt. En eigenlijk drink je dan je glas in 1 keer leeg. De toost is elke keer op iets anders gericht: de familie, het reizen, de maatschappij, de wereld. Voor je het weet kun je zo snel heel wat gedronken hebben! Wij hebben het zo veel mogelijk bij de kleine slokjes proberen te houden. De vrouw des huizes was heel lief en betrokken. Een liefhebber van muziek en we hebben met elkaar zelfs nog een dansje gedaan op Georgiaanse muziek. Leuk was het! En ach, die 15 kilometer die we nog moesten fietsen zijn prima gelukt.

Dagje Gori, dag fietsen van Gori naar Tblisi, twee dagen Tblisi. Daar zijn we nu. Morgen vertrekken we weer, de bergen in naar Kazbegi. En van daaruit fietsen we dan door naar Azarbedjian. Daarover later meer!

We hebben een flinke tocht gemaakt in de afgelopen dagen. We zitten nu namelijk in een internetcafeetje in Tblisi (voor Henk: je zegt ‘tubliesie’), Georgie! Even wennen aan een nieuw land. We hebben een fantastische tijd gehad in Turkije. Erg mooie landschappen, ontzettend aardige mensen, leuke plekjes waar we hebben overnacht. Het binnenland fietst eigenlijk makkelijker dan langs de kust. De wegen zijn meer in het landschap gelegd en in het binnenland is veel ruimte om een weg om een heuvel of berg heen te leggen. Aan de kust liep de weg er gewoon voortdurend overheen…

De route in het binnenland liep van Of aan de kust, naar Derekoy, Camlikaya, Yusefeli, Savsat, Ardahan en Posof, een plaatsje aan de grens met Georgie. We zijn drie passen over geweest en die waren eigenlijk prima te doen. En het bijzondere van het fietsen over een pas is wel dat je aan de andere kant in een heel ander landschap terecht komt. De eerste pas had een lange aanloop. De klim was verspreid over zo’n 30 kilometer. Met veel dorpjes, bedrijvigheid. Alleen de laatste 10 kilometer werd rustiger. Bij de eerste pas was het fris boven, winderig. En het bracht ons in een wat kaal en rotsachtig gebied met kleine dorpjes waar men alleen in de zomer woont. Duidelijk een andere stam. Bijzonder om te zien. De tweede pas was makkelijker te fietsen. En erg bijzonder omdat daar het verschil in landschap helemaal groot was. Heen fietsten we door Savsat, een prachtig natuurpark met heel veel groen, een beekje, een heerlijk forelrestaurant en allemaal picknick-achtige plekjes waar Turkse families graag gebruik van maken. Boven was het winderig, koud, we fietsten echt even in de wolken. Weinig uitzicht daardoor. En ook hier weer die bergdorpjes met duidelijk heel ander type mensen dan we tijdens de klim tegenkwamen. We hebben wel een tijdje boven gefietst. Het lijkt een soort Turkse hoogvlakte of steppe met een heel weids uitzicht, glooiende velden met veel bloemen. Groots, ontzettend veel ruimte met hier en daar een klein dorpje. Ons eindpunt voor die dag was Ardahan en dat plaatsje zag je al van 20 kilometer tevoren liggen. Zo weids was het uitzicht!

Overnachtingsplekjes… die waren de afgelopen dagen heel verschillend. Tijdens de eerste klim hadden we een hotel in gedachte halverwege. Zag er heel leuk uit, met losse huisjes enzo. Kwam ook in de fietsplanning van die dag op een goed moment. Eenmaal binnen om te informeren naar de prijs, bleek het echt ontzettend duur te zijn. En bovendien moesten we aantonen dat we getrouwd waren, anders hadden we ook nog 2 kamers nodig! Dat is trouwens een vraag die we regelmatig krijgen: of we getrouwd zijn. We antwoorden maar volmondig ja, wat vervolgens leidt tot goedkeurende blikken. Maar de vraag komt soms op een vlot en redelijk onverwachts moment. Grappig wel. Maar goed, dat hotel hebben we maar aan ons voorbij laten gaan. We hebben altijd nog de tent in de tas zitten (op de fiets van Russell voor wat extra gewicht en om zijn tempo wat te verlagen zodat Sib hem kan bijhouden)! Een paar kilometer verder was een forelrestaurantje. Daar zijn we gestopt om wat te eten. Met het idee om dan daar in de buurt de tent op te zetten. Dat laatste bleek echter niet nodig, want we mochten wel in het restaurant slapen! Heerlijk de kachel aan gehad ‘s avonds. Fietsspullen te drogen gehangen. Thee gedronken en natuurlijk prima forel gegeten. En het was een perfecte slaapplek!

De dag daarna hadden we het na 85 kilometer helemaal gehad. We fietsen door een vallei met enorme wind tegen. En op zo’n weg die voor je gevoel nog eindeloos zo door kon gaan. Op een gegeven moment kwamen we langs een plek aan de rivier wat wel wat weg had van zo’n picknickplek. Er stond wel een groot hek omheen. Maar met prima plekjes om de tent neer te zetten, en er was ook nog water uit een kraan. Russell dacht wel dat het veldje van iemand was, Sibrenne is daar iets naiever in… Met wat moeite de fietsen langs een redelijk steil paadje naar beneden gesleept zaten we wat uit te blazen op een bankje. Stopt er een auto waar zeker 6 of 7 mensen uit komen om moerbeien te plukken. Russell dacht al dat die boom vast van de eigenaren van het veldje zou zijn. We voelden ons er wel wat ongemakkelijk bij. En jawel! De eigenaar kwam naar ons toe met een heel hartelijk ‘welkom’! Prachtig toch, om zo ontvangen te worden op een plek die van iemand anders is! Mooie bijkomstigheid was dat de dochter 1 kilometer verderop wel een heuse picknickplek heeft waar we wel konden overnachten. We zijn met haar meegegaan en kwamen op een heerlijk plekje met veel groen, gras, bomen. Zij woonde daar met haar ouders en had een ruimte ingericht waar je uit de wind kon zitten op kussens. Daar hebben we die nacht natuurlijk geslapen!

De avond daarna fietsten we door een vallei die eigenlijk leeg was. Ze waren de vallei aan het voorbereiden op de komst van een stuwmeer, waardoor de bewoners van de vallei al waren weggetrokken. Dat geeft wel een wat troosteloos beeld vonden wij. En weer die wind tegen, daar hebben we een abonnement op lijkt het wel. We hebben die avond de tent opgezet naast de rivier. Wel bij een klein soort huisje wat niet meer werd gebruikt, om nog wat beschutting te hebben. En net toen de binnentent stond ging het nog harder waaien en werd de lucht donkerder en donkerder. Snel de buitentent ook opgezet. De eerste druppels vielen al. We hebben ons eten uit de tas gehaald en zijn het huisje ingevlucht. Het heeft me toch hard geregend! We waren wel bezorgd of de tent het wel zou houden, maar dat viel gelukkig allemaal mee. De rivier is door die regen wel van mooi groen, blauw in troosteloos bruin veranderd. Dat maakte het plekje niet heel idillisch, maar ach. We zijn vroeg naar bed gegaan! En de volgende dag hebben we onszelf verwend met een lekker bed in een prima hotel met een warme douche en een koud biertje. Die lijn hebben we doorgezet naar Posof, de grensovergang naar Georgie!

En de mensen zijn ook ontzettend vriendelijk en gastvrij. We proberen ‘s morgens op tijd te vertrekken. Zo rond acht uur hopen we wel op de fiets te zitten. Lukt niet altijd maar het blijft een mooi streven. Dan doen we eerst inkopen: water, brood, bananen. En heel vaak krijgen we dan een kopje thee aangeboden door de plaatselijke bakker of supermarkteigenaar. Soms hebben ze een belletje naast de deur hangen en daarmee kunnen ze een theebestelling doen. Er wordt hier heel wat thee gedronken hoor! Vaak behoorlijk sterk. Maar ach, beetje ‘thee-ine’ kunnen we best gebruiken aan het begin van een dag. Ander prachtig voorbeeld van gastvrijheid hebben we twee dagen geleden meegemaakt. We stonden in een bushokje te schuilen voor de regen. Die kwam trouwens met bakken uit de hemel, ongelooflijk. Toen we weer wat klaar stonden om door te fietsen kwam er een jongeman aan met wat abrikozen en pruimen. Hij had ons zien schuilen en wilde ons het fruit graag meegeven. En we waren ook meer dan welkom om even bij hen binnen te komen mochten we daar voor voelen. Mooi toch zo’n uitnodiging!

Het vorige berichtje had als titel ‘mannenwereld’. We gaan het land met zijn mensen en cultuur steeds beter begrijpen. Dat berichtje blijft overeind. Inmiddels heeft Sibrenne wel ontdekt hoe ze contact kan krijgen met de vrouwen onderweg. Die vinden het namelijk ook erg leuk en zwaaien graag even of wensen ons succes. Met daarbij een speciaal vrouwelijke glimlach. Merhaba betekent goededag. Dat roepen we nu vele malen per dag. Het blijft wel zo dat mannen hier vooral contact hebben met mannen en vrouwen met vrouwen. Heeft ook zo zijn charme!

Naast al het moois om je heen en de korte contactmomenten met mensen die we tegenkomen, heb je op een fietsdag ook veel gelegenheid om te denken. Een helling op fietsen gaat toch redelijk langzaam. Soms met een gangetje van zo’n 5 km per uur. Bij Russell iets sneller dan bij Sibrenne. Zij heeft nog meer tijd om …

We merken allebei dat veel gedachten over werk, vrienden, familie, elkaar en gebeurtenissen langskomen. Heel reflectief zo’n fietstocht! Daar doorheen spelen gedachten als: Zou de weg na de volgende bocht nog omhoog gaan? Ik ga pas water drinken als ik helemaal boven ben. Even een koel briesje zou nu lekker zijn. Hadden ze deze weg niet om de berg heen kunnen leggen? Hij hoeft er toch niet recht overheen te gaan? Elke keer zijn we tot nu toe fietsend boven gekomen!

Op de engelse site vind je een beschrijvimg van onze tocht van dag tot dag. Het is soms moeilijk uitkienen waar je aan het eind van een dag uit wilt komen. De schaal van onze kaart is vrij groot, waardoor veel dorpjes er niet op staan. 1: 750.000. Een pension of hotel aan het eind van een fietsdag vinden we (Sib iets meer) wel heel lekker. Daar mikken we tot nu toe toch op. Zeer gevarieerd wat we dan tegenkomen: kamer met balkon en douchekop waar geen water uit komt. Tot prachtig huisje bijna op het strand. Leuk om elke keer weer als verrassing te hebben. Hoewel het wild kamperen ook zeker zijn charme heeft! Paar dagen terug kwamen we geen pension tegen. We hadden al 95 kilometer gefietst en nog een keer naar boven leek ons niet zo aantrekkelijk. Er was wel een mooi uitziend strand waar we de tent hebben opgezet. Vervolgens hout gesprokkeld (lag eigenlijk voor het oprapen) om daarmee een vuurtje te maken. Ondergaande zon op de achtergrond. Wat wil je nog meer? We hebben wit brood geroosterd in het vuur. Geitenkaas en stukje tomaat erop. Mierzoete vruchtendrank (we waren in een dorpje waar men geen bier verkocht) en een stukje worst erbij. En niet onbelangrijk: elkaar. Dat gaan we vast ook nog vaker doen! De volgende ochtend begonnen met een duik in zee…

Nu eerst eens met de bus naar Trabzon!

Sommige klims zijn behoorlijk pittig. Thuis hebben we fanatiek een route uitgestippeld met een gele marker. Weggetjes die ons wel leuk lijken. We kijken er nu toch iets kritischer naar! Zeker de wegen langs de kust (waarvan je dan zou denken dat ze redelijk vlak zijn…) hebben de neiging om zeer steil naar boven te gaan. Onmiddelijk in kleinste versnelling anders kom je er echt niet tegenop. Een lekkere aanslag op onze benen! Maar leuk vinden we het wel hoor! Zeker die afdaling daarna. En we worden voortdurend aangemoedigd. Toeterende auto’s, iemand die naar buiten kwam rennen met flesjes water voor ons. Mannen die ons uitnodigen om even wat te drinken bij het cafeetje waar ze zitten. Wel veel mannen hoor. Die zie je vooral overal. Zitten. Thee drinken. Vraag me voortdurend af waar ze hun geld toch mee verdienen. Of gooien ze aan het eind van de dag hun hengeltje uit voor het avondmaal en meer hebben ze niet nodig? En mannen praten met mannen. Zo werkt het hier heel duidelijk. Ben benieuwd of daar verandering in komt als we meer het binnenland in gaan!

Kortom, we genieten volop. Heerlijk weer, bijzondere omgeving, lekker eten, prachtige mensen, en veel tijd en belevenissen samen! Wat wil je nog meer? Hoop dat het bij jullie ook lekker is? De zomer voor velen ook in aantocht? Toch een mooie tijd voor nieuwe indrukken! Tot de volgende keer. Vanuit Sinop verwachten we.