Hooggebergte, zwemavontuur en warmte

We zijn in Telavi, een provinciestad zo’n 100 kilometer van de grens met Azerbeijan. De wijnhoofdstad, waar we vanavond uitgebreid van hopen te gaan genieten. Verder is het wat stoffig, droog, vol met auto’s, warm en met een oud kasteel met vanalles erin. Dat gaan we morgen bekijken. Telavi ligt op ongeveer 750 meter hoogte en de laatste dagen zaten we heerlijk hoger, wat een aangename koelte met zich meebracht. We zijn na Gori naar Tblisi geweest, om van daaruit naar Kazbegi te fietsen. Kazbegi ligt in de hoge Kaukasus vlak bij de grens met Rusland. Een grensovergang die gesloten is, wat maakt dat de weg naar dit dorp redelijk rustig is. De tocht naar Kazbegi was leuk. We hebben de rit opgedeeld in tweeen, vanwege een pas van 2300 meter. Na deze pas kwamen de hoge Kaukasus in zicht. Hoge toppen met veel sneeuw, in het dal smeltwater in brede rivieren, veel groene heuvels. Rivieren met veel steen wat het levendig maakt met een prettig geluid voortdurend om je heen. Een lange priester die we spraken wees tot aan zijn kin toen hij vertelde over het sneeuwniveau in de winter. En heel veel oude torens waar de dorpjes soms omheen zijn gebouwd. De torens waren vroeger bedoeld om met elkaar te communiceren en als vluchtalarm. Vanuit ons hotel in Kazbegi hadden we een superuitzicht op een prachtig besneeuwde bergtop ‘Kazbegi’ met op een heuvel ernaast een kerk, om het Georgische beeld af te maken. Zeker in de ochtend schitterde de sneeuw op de berg door de zon. Mooi om mee wakker te worden!

Op onze ‘rustdag’ in Kazbegi hebben we gewandeld in de omgeving van Juta. Een kort fietstochtje door een brede, groene vallei bracht ons na een fiks klimmetje bij een klein dorpje. Van daaruit zijn we gaan wandelen, langs een riviertje, nog verder de vallei in richting het hooggebergte. Wandelend beleef je je omgeving toch weer anders dan fietsend. Ons einde van de wandeling werd ingegeven door een viertal soldaten die een kamp hadden. We mochten nog een klein stukje verder als we dat zelf graag wilden, maar daar werden ze al wel wat zenuwachtig van. Eenzaam zag het er uit. Als tourist een prachtige plek, maar om daar twee weken of langer op de uitkijk te staan… We zijn maar omgekeerd.

De volgende dag hebben we de route naar Kazbegi weer teruggefietst. Gek leek het ons om een weg in een land waar je anders nooit komt twee keer te fietsen, maar we zagen toch weer veel nieuwe dingen: minder moe aan het begin van de dag. Een klein kerkje bezocht wat ons een leuk handen-en-voeten gesprek opleverde met de priester van de kerk. Hij was blij verrast door ons bezoek en heeft een toelichting gegeven op de verschillende afbeeldingen in de kerk. Ook hebben we van hem geleerd om een Georgiaans kruisje te slaan, met buiging en zoen erbij. Al deze zegeningen hebben we op de tocht verder prima kunnen gebruiken, want dat was nog even een klim omhoog.

Eenmaal beneden hebben we de afslag genomen richting Tinkali en Telavi (waar we nu zijn). Tot dan toe waren de wegen prima. Met deze afslag hadden we toch een flink onverharde weg met veel lossen stenen en kuilen te pakken. Komen die mountainbikebanden eindelijk van pas! Een percentage van maar liefst 17 procent hebben we zelfs gehad! Gelukkig was het bewolkt die dag! Rond twee uur kwamen we in een plaatsje met een rivier. Leek ons een prima lunchplek incl zwemplek. Russell ging thee zetten, Sibrenne stalde al het eten uit. Veel bekijks van zo’n 6 tot 8 jongens die het wel interessant vonden allemaal. Na de lunch lonkte het snelstromend water. Heerlijk om je even door de stroom mee te laten voeren! Eenmaal terug bij de fiets (die stonden heel dichbij maar iets hoger op de kant) schrok Russell, want zijn zonnebril lag op de grond en portemonnaie en mobiele telefoon waren uit de tas gehaald! Verschrikkelijk balen. Russell had tijdens het zwemmen al iemand gezien die ons vanaf de brug in de gaten hield. Dat voelde al niet goed. Intuitie! Nog een poging gedaan om die jongen te vinden door wat andere jongens daar in te schakelen. Maar die zagen dat toch niet zo zitten. Naar de politie dan maar. Dat leverde een doorkijkje op in de efficientie van deze dienst. Veel mannen die zich er mee bezig hielden. Met name de mobiele telefoon kreeg veel aandacht. Eigenlijk gebeurde er niets. Het opstellen van de verklaring had zeer veel voeten in aarde. We zijn er zeker 2 uur mee bezig geweest. Een heel gedoe over ‘verloren’ en ‘gestolen’, want voor dat laatste geldt eigenlijk dat er een procedure van een paar dagen aan vooraf gaat voordat je een verklaring kan opmaken. En wij wilden toch echt de volgende dag weer verder! Uiteindelijk was de verklaring er ineens. In het Georgisch – fijn voor de Nederlandse verzekering! Onze tent maar opgezet in de achtertuin van het politiebureau (wat later ook de doorloop van de koeien uit het dorp bleek te zijn). We hebben ons maar getrakteerd op een biertje, en nog een… en een nachtje over slapen. Bij het eten naast het tentje kregen we gezelschap van een hond, die we wat stokbrood en worst hebben gevoerd. De knuffels die Russell hem heeft gegeven gingen er ook in als zoete koek! De volgende dag bij ons vertrek per fiets kwamen we de hond voor het politiebureau weer tegen. Hij herkende ons, begroette ons zingend en besloot met ons mee te gaan. Letterlijk. We hebben vanalles geprobeerd om de hond terug te laten gaan, maar zijn besluit stond vast. Hij heeft een ontzettend eind met ons meegerend, zeker 20 kilometer. Vervelend vonden we het. Bij het begin van onze tocht hadden we ook politie-escorte (een politieauto die met ons meereed). We hebben nog geprobeerd hen te stimuleren de hond in de auto mee te nemen, maar zij vonden dat we gewoon door moesten fietsen. Alsof de hond vanzelf wel terug zou gaan. Niet dus. Deze ochtend gaf ons wel een vervelend gevoel. Dat zo’n lieve, slimme, jonge hond ons verkiest (vanwege wat brood en knuffels) boven de politie.

Al deze ervaringen maken dat we met veel verschillende gevoelens in Georgie rondfietsen. Ergens wel uitkijkend naar Azerbeijan. Zin in ander eten, andere mensen, nieuwe ervaringen? We gaan het zien de komende dagen! Lieve groeten, russib.