Wennen aan Georgie

Een paar dagen geleden zijn we in Georgie aangekomen. Donderdag 19 juli om precies te zijn. Vanaf Posof was het nog 15 kilometer fietsen en we kwamen rond half tien bij de grensovergang aan. Lekker bijtijds! Niet druk, en we leerden al snel dat de grens overkomen vooral een kwestie was van veelvuldig je paspoort laten zien. Grappig om weer eens een grensovergang mee te maken met een stukje niemandsland in het midden! Maar goed, we mochten door hoor!

En toen, Georgie… een nieuwe omgeving is altijd even wennen. Eerste keuze was linksaf over een asfaltweg en rechtsaf onverhard. Het leek ons prettig om de start wat makkelijk te hebben dus we kozen voor links. Maar goed, die weg hield na 2 kilometer op. Terug en toch maar onverhard… hadden we tot nu toe aardig weten te voorkomen hoor! Wat een luxe! We kwamen al snel in een uitgestrekt dorpje. Prachtig oude villa’s die allemaal vervallen waren. Mannen in korte broek (volgens onze reisgids lopen mannen in Georgie nooit in korte broek). Veel vrouwen op straat, in de winkels. Een heel ander straatbeeld dan in Turkije. De eerste hond achter ons aan…

De route voor de komende paar dagen zou niet heel spannend zijn. Afzakken naar Tblisi met onderweg een aantal plaatsen die de moeite waard zouden zijn. Vals plat naar beneden, een rivier volgend. Ha ha, wel wind tegen natuurlijk! Het is ons helaas niet gelukt die in Turkije achter te laten. Die gaat gewoon met je mee…

De eerste plaats is Borjomi, bekend om zijn genezend en gezond bronwater en gelegen in een natuurgebied. Een soort kuuroord is het.  Daar zijn we een dag gebleven met het plan om wat uit te rusten, kleren te wassen en te wandelen. Georgiers zijn niet van het vroege. We hadden een heerlijk hotel (wel wat luxer en ook duurder dan in Turkije), waar het ontbijt pas vanaf 9.00 uur mogelijk was! Tijden die we niet meer zo gewend waren. Maar we hebben het ons goed laten smaken. Vervolgens zijn we Borjomi maar eens gaan verkennen. En tot onze verrassing bleek het meer dan we dachten. Een leuke laan met allemaal biertentjes en kinderspeelgoed, wat ons naar het waterpark bracht. Daar is de originele bron van het Borjomiwater nog te vinden. Een behoorlijk aantal mensen waren met lege flessen op weg om die eens te vullen. Kuuroorden op de route. We hebben wat rondgekeken, wat gegeten en op de terugweg vonden we toch ook dat we even wat slokken Borjomi water moesten drinken. We hadden geen lege fles bij ons, vandaar dat we wel tevreden zouden zijn met die paar slokken. Onderweg op de fiets kom je zoveel natuurbronnen tegen dat we daar al wel een beeld bij hadden. Maar even meedoen met al die mensen die daar fanatiek de fles aan de mond zetten (en in tegenstelling tot wat ze vaak doen, dit keer geen vodka). Goed, bij het kraantje aangekomen viel ons wel op dat er wat bruinige aanslag in de waterbak zat. En het water bleek warm. Schuin hangend onder de kraan beviel ons de geur ook niet helemaal. Maar goed, er stond al weer een vrouw ongeduldig te wachten dus uitgebreid onderzoeken zat er niet in. Dan die slok maar. En het was toch vies!! Ongelooflijk. Associaties met ammoniak en rotte eieren hadden we onmiddellijk. En… heel veel bewondering voor al die Georgianen die dat water naar binnen klokken alsof het koel, firs, zuiver water is. Wij snappen nu wel de grote liefde voor bier en andere alcoholische dranken die ze hier ook hebben. Daar zijn wij vervolgens maar aan begonnen!

Hoe genezend het water ook mag zijn, ons heeft het niet veel goed gedaan (of we hadden er meer van moeten drinken). Die nacht en de volgende dag waren we beiden volledig geveld. Waarschijnlijk iets gegeten wat niet goed was. Extra dagje Borjomi dus. Boek gelezen, bijgeslapen en een kerkje bezocht. Wat heerlijk dat we nu de comfort van een prettig hotel hebben.

De dag daarna ging het weer. Op weg naar Gori, de geboorteplaats van Stalin. De tocht was voor een groot deel langs een ontzettend drukke weg. 15 kilometer voor Gori zou een mooi kerkje zijn, blij even de grote weg af te kunnen! We hebben wel gezocht, maar de kerk niet gevonden. We wilden ons net installeren voor een lunch aan de rand van een meertje bij een dorpje toen er iemand naar ons toe kwam met de uitnodiging bij hem thuis wat te drinken en te eten. Dat leek ons toch wel wat! Een huis aan de rand van het dorp. Zijn vrouw ontving ons met open armen, heel vriendelijk en plezierig! Na ons wat opgefrist te hebben kwam de wijn. Of we met hem mee wilden naar buiten. Daar had hij een flinke kan met rode wijn om eens te proeven. Dat gaat niet met slokjes, maar je drinkt een glas in 1 teug leeg. Maar… best lekkere wijn. Zelf gemaakt! Weer binnen bleek de tafel uitgebreid gedekt voor vier. De andere twee tafelgenoten bleken Peace Corps Volunteers te zijn uit Amerika. Ze waren nu een maand in Georgie, bezig met een talentraining, met de intentie om uiteindelijk 2 jaar bij een NGO te werken. Leuk gezelschap even! We hebben heerlijk gegeten en kennis kunnen maken met een aantal typisch Georgische gewoontjes. Vooral het drinken is een activiteit op zich.

Bij de maaltijd is iemand ‘toostmaster’, hier was dat de man des huizes, degene die ons had uitgenodigd. Je drinkt pas als hij een toost uitbrengt. En eigenlijk drink je dan je glas in 1 keer leeg. De toost is elke keer op iets anders gericht: de familie, het reizen, de maatschappij, de wereld. Voor je het weet kun je zo snel heel wat gedronken hebben! Wij hebben het zo veel mogelijk bij de kleine slokjes proberen te houden. De vrouw des huizes was heel lief en betrokken. Een liefhebber van muziek en we hebben met elkaar zelfs nog een dansje gedaan op Georgiaanse muziek. Leuk was het! En ach, die 15 kilometer die we nog moesten fietsen zijn prima gelukt.

Dagje Gori, dag fietsen van Gori naar Tblisi, twee dagen Tblisi. Daar zijn we nu. Morgen vertrekken we weer, de bergen in naar Kazbegi. En van daaruit fietsen we dan door naar Azarbedjian. Daarover later meer!