Prachtig binnenland van Turkije!

We hebben een flinke tocht gemaakt in de afgelopen dagen. We zitten nu namelijk in een internetcafeetje in Tblisi (voor Henk: je zegt ‘tubliesie’), Georgie! Even wennen aan een nieuw land. We hebben een fantastische tijd gehad in Turkije. Erg mooie landschappen, ontzettend aardige mensen, leuke plekjes waar we hebben overnacht. Het binnenland fietst eigenlijk makkelijker dan langs de kust. De wegen zijn meer in het landschap gelegd en in het binnenland is veel ruimte om een weg om een heuvel of berg heen te leggen. Aan de kust liep de weg er gewoon voortdurend overheen…

De route in het binnenland liep van Of aan de kust, naar Derekoy, Camlikaya, Yusefeli, Savsat, Ardahan en Posof, een plaatsje aan de grens met Georgie. We zijn drie passen over geweest en die waren eigenlijk prima te doen. En het bijzondere van het fietsen over een pas is wel dat je aan de andere kant in een heel ander landschap terecht komt. De eerste pas had een lange aanloop. De klim was verspreid over zo’n 30 kilometer. Met veel dorpjes, bedrijvigheid. Alleen de laatste 10 kilometer werd rustiger. Bij de eerste pas was het fris boven, winderig. En het bracht ons in een wat kaal en rotsachtig gebied met kleine dorpjes waar men alleen in de zomer woont. Duidelijk een andere stam. Bijzonder om te zien. De tweede pas was makkelijker te fietsen. En erg bijzonder omdat daar het verschil in landschap helemaal groot was. Heen fietsten we door Savsat, een prachtig natuurpark met heel veel groen, een beekje, een heerlijk forelrestaurant en allemaal picknick-achtige plekjes waar Turkse families graag gebruik van maken. Boven was het winderig, koud, we fietsten echt even in de wolken. Weinig uitzicht daardoor. En ook hier weer die bergdorpjes met duidelijk heel ander type mensen dan we tijdens de klim tegenkwamen. We hebben wel een tijdje boven gefietst. Het lijkt een soort Turkse hoogvlakte of steppe met een heel weids uitzicht, glooiende velden met veel bloemen. Groots, ontzettend veel ruimte met hier en daar een klein dorpje. Ons eindpunt voor die dag was Ardahan en dat plaatsje zag je al van 20 kilometer tevoren liggen. Zo weids was het uitzicht!

Overnachtingsplekjes… die waren de afgelopen dagen heel verschillend. Tijdens de eerste klim hadden we een hotel in gedachte halverwege. Zag er heel leuk uit, met losse huisjes enzo. Kwam ook in de fietsplanning van die dag op een goed moment. Eenmaal binnen om te informeren naar de prijs, bleek het echt ontzettend duur te zijn. En bovendien moesten we aantonen dat we getrouwd waren, anders hadden we ook nog 2 kamers nodig! Dat is trouwens een vraag die we regelmatig krijgen: of we getrouwd zijn. We antwoorden maar volmondig ja, wat vervolgens leidt tot goedkeurende blikken. Maar de vraag komt soms op een vlot en redelijk onverwachts moment. Grappig wel. Maar goed, dat hotel hebben we maar aan ons voorbij laten gaan. We hebben altijd nog de tent in de tas zitten (op de fiets van Russell voor wat extra gewicht en om zijn tempo wat te verlagen zodat Sib hem kan bijhouden)! Een paar kilometer verder was een forelrestaurantje. Daar zijn we gestopt om wat te eten. Met het idee om dan daar in de buurt de tent op te zetten. Dat laatste bleek echter niet nodig, want we mochten wel in het restaurant slapen! Heerlijk de kachel aan gehad ’s avonds. Fietsspullen te drogen gehangen. Thee gedronken en natuurlijk prima forel gegeten. En het was een perfecte slaapplek!

De dag daarna hadden we het na 85 kilometer helemaal gehad. We fietsen door een vallei met enorme wind tegen. En op zo’n weg die voor je gevoel nog eindeloos zo door kon gaan. Op een gegeven moment kwamen we langs een plek aan de rivier wat wel wat weg had van zo’n picknickplek. Er stond wel een groot hek omheen. Maar met prima plekjes om de tent neer te zetten, en er was ook nog water uit een kraan. Russell dacht wel dat het veldje van iemand was, Sibrenne is daar iets naiever in… Met wat moeite de fietsen langs een redelijk steil paadje naar beneden gesleept zaten we wat uit te blazen op een bankje. Stopt er een auto waar zeker 6 of 7 mensen uit komen om moerbeien te plukken. Russell dacht al dat die boom vast van de eigenaren van het veldje zou zijn. We voelden ons er wel wat ongemakkelijk bij. En jawel! De eigenaar kwam naar ons toe met een heel hartelijk ‘welkom’! Prachtig toch, om zo ontvangen te worden op een plek die van iemand anders is! Mooie bijkomstigheid was dat de dochter 1 kilometer verderop wel een heuse picknickplek heeft waar we wel konden overnachten. We zijn met haar meegegaan en kwamen op een heerlijk plekje met veel groen, gras, bomen. Zij woonde daar met haar ouders en had een ruimte ingericht waar je uit de wind kon zitten op kussens. Daar hebben we die nacht natuurlijk geslapen!

De avond daarna fietsten we door een vallei die eigenlijk leeg was. Ze waren de vallei aan het voorbereiden op de komst van een stuwmeer, waardoor de bewoners van de vallei al waren weggetrokken. Dat geeft wel een wat troosteloos beeld vonden wij. En weer die wind tegen, daar hebben we een abonnement op lijkt het wel. We hebben die avond de tent opgezet naast de rivier. Wel bij een klein soort huisje wat niet meer werd gebruikt, om nog wat beschutting te hebben. En net toen de binnentent stond ging het nog harder waaien en werd de lucht donkerder en donkerder. Snel de buitentent ook opgezet. De eerste druppels vielen al. We hebben ons eten uit de tas gehaald en zijn het huisje ingevlucht. Het heeft me toch hard geregend! We waren wel bezorgd of de tent het wel zou houden, maar dat viel gelukkig allemaal mee. De rivier is door die regen wel van mooi groen, blauw in troosteloos bruin veranderd. Dat maakte het plekje niet heel idillisch, maar ach. We zijn vroeg naar bed gegaan! En de volgende dag hebben we onszelf verwend met een lekker bed in een prima hotel met een warme douche en een koud biertje. Die lijn hebben we doorgezet naar Posof, de grensovergang naar Georgie!