Wat een gastvrijheid!

De afgelopen vier dagen hebben we gefietst van Amasra naar Sinop. Zo’n 350 kilometer en flink wat heuvels en klims. Prachtig was dit stuk. De natuur is hier heel mooi. De weg is lekker rustig. Prachtige uitzichten onderweg. Leuke dorpjes met veel theeplekjes, bakkertjes en mooie moskeen.

 

En de mensen zijn ook ontzettend vriendelijk en gastvrij. We proberen ‘s morgens op tijd te vertrekken. Zo rond acht uur hopen we wel op de fiets te zitten. Lukt niet altijd maar het blijft een mooi streven. Dan doen we eerst inkopen: water, brood, bananen. En heel vaak krijgen we dan een kopje thee aangeboden door de plaatselijke bakker of supermarkteigenaar. Soms hebben ze een belletje naast de deur hangen en daarmee kunnen ze een theebestelling doen. Er wordt hier heel wat thee gedronken hoor! Vaak behoorlijk sterk. Maar ach, beetje ‘thee-ine’ kunnen we best gebruiken aan het begin van een dag. Ander prachtig voorbeeld van gastvrijheid hebben we twee dagen geleden meegemaakt. We stonden in een bushokje te schuilen voor de regen. Die kwam trouwens met bakken uit de hemel, ongelooflijk. Toen we weer wat klaar stonden om door te fietsen kwam er een jongeman aan met wat abrikozen en pruimen. Hij had ons zien schuilen en wilde ons het fruit graag meegeven. En we waren ook meer dan welkom om even bij hen binnen te komen mochten we daar voor voelen. Mooi toch zo’n uitnodiging!

 

Het vorige berichtje had als titel ‘mannenwereld’. We gaan het land met zijn mensen en cultuur steeds beter begrijpen. Dat berichtje blijft overeind. Inmiddels heeft Sibrenne wel ontdekt hoe ze contact kan krijgen met de vrouwen onderweg. Die vinden het namelijk ook erg leuk en zwaaien graag even of wensen ons succes. Met daarbij een speciaal vrouwelijke glimlach. Merhaba betekent goededag. Dat roepen we nu vele malen per dag. Het blijft wel zo dat mannen hier vooral contact hebben met mannen en vrouwen met vrouwen. Heeft ook zo zijn charme!

 

Naast al het moois om je heen en de korte contactmomenten met mensen die we tegenkomen, heb je op een fietsdag ook veel gelegenheid om te denken. Een helling op fietsen gaat toch redelijk langzaam. Soms met een gangetje van zo’n 5 km per uur. Bij Russell iets sneller dan bij Sibrenne. Zij heeft nog meer tijd om …

We merken allebei dat veel gedachten over werk, vrienden, familie, elkaar en gebeurtenissen langskomen. Heel reflectief zo’n fietstocht! Daar doorheen spelen gedachten als: Zou de weg na de volgende bocht nog omhoog gaan? Ik ga pas water drinken als ik helemaal boven ben. Even een koel briesje zou nu lekker zijn. Hadden ze deze weg niet om de berg heen kunnen leggen? Hij hoeft er toch niet recht overheen te gaan? Elke keer zijn we tot nu toe fietsend boven gekomen!

 

Op de engelse site vind je een beschrijvimg van onze tocht van dag tot dag. Het is soms moeilijk uitkienen waar je aan het eind van een dag uit wilt komen. De schaal van onze kaart is vrij groot, waardoor veel dorpjes er niet op staan. 1: 750.000. Een pension of hotel aan het eind van een fietsdag vinden we (Sib iets meer) wel heel lekker. Daar mikken we tot nu toe toch op. Zeer gevarieerd wat we dan tegenkomen: kamer met balkon en douchekop waar geen water uit komt. Tot prachtig huisje bijna op het strand. Leuk om elke keer weer als verrassing te hebben. Hoewel het wild kamperen ook zeker zijn charme heeft! Paar dagen terug kwamen we geen pension tegen. We hadden al 95 kilometer gefietst en nog een keer naar boven leek ons niet zo aantrekkelijk. Er was wel een mooi uitziend strand waar we de tent hebben opgezet. Vervolgens hout gesprokkeld (lag eigenlijk voor het oprapen) om daarmee een vuurtje te maken. Ondergaande zon op de achtergrond. Wat wil je nog meer? We hebben wit brood geroosterd in het vuur. Geitenkaas en stukje tomaat erop. Mierzoete vruchtendrank (we waren in een dorpje waar men geen bier verkocht) en een stukje worst erbij. En niet onbelangrijk: elkaar. Dat gaan we vast ook nog vaker doen! De volgende ochtend begonnen met een duik in zee…

 

Nu eerst eens met de bus naar Trabzon!